Izydor Statkiewicz (29.08.1948 - 28.09.2019)

„Pamięć jest naszym ostatnim darem dla tych, którzy od nas odeszli”

28 września 2020 r. minął rok od śmierci Izydora Statkiewicza, emerytowanego pracownika Biblioteki Głównej i OINT Politechniki Wrocławskiej, projektanta systemów informatycznych, z wykształcenia fizyka i matematyka, z zamiłowania dydaktyka, popularyzatora Internetu i elektronicznych źródeł informacji.

Izydor Krzysztof Statkiewicz urodził się 29 sierpnia 1948 r. w Łodzi, w rodzinie Ireny z domu Moden i Kazimierza Zbigniewa Statkiewicza. Matka była studentką ekonomii na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego, a ojciec absolwentem tego Wydziału. W 1953 r. cala rodzina przeprowadziła się do Wrocławia, gdzie ojciec objął stanowisko dyrektora Prasowych Zakładów Graficznych RSW „Prasa”, w już nieistniejącej dziś drukarni przy ul Kołłątaja. W listopadzie 1954 r. na świat przyszedł drugi syn – Kazimierz Julian, późniejszy inżynier, absolwent Wydziału Budownictwa Politechniki Wrocławskiej. W domu pielęgnowano tradycje polsko – ormiańskie. W latach 1955-1962 Izydor uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 30 we Wrocławiu przy ul. Wietrznej (dziś nieistniejącej), a następnie w latach 1962-1966 kontynuował naukę w V Liceum Ogólnokształcącym im. Jakuba Jasińskiego we Wrocławiu.

Jednocześnie z nauką w szkole powszechnej kształcił się też muzyczne, kończąc podstawową i średnią szkołę muzyczną w klasie fortepianu. Nauczycielem prowadzącym była prof. Maria Natanson. Muzycznie rozwijał się też w dziecięcym chórze radiowym, prowadzonym przez dyrygenta, Edmunda Kajdasza.

Po maturze, w październiku 1966 r. rozpoczął studia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego, na kierunku fizyka ze specjalizacją fizyka teoretyczna. Pod kierunkiem dra hab. Włodzimierza Garczyńskiego napisał pracę magisterską pt.: „Równania podstawowe przedłużone poza powierzchnię masy na amplitudy rozpraszania…”, która dotyczyła wybranych zastosowań teorii procesów stochastycznych w fizyce kwantowej. Studia ukończył w 1971 r, uzyskując stopień magistra fizyki. Po odbyciu rocznego stażu asystenckiego, w październiku 1972 r. został przyjęty na etat asystenta w Zakładzie Chemii Teoretycznej i Fizyki Chemicznej Instytutu Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. W ramach pracy dydaktycznej prowadził ćwiczenia rachunkowe z matematyki i z chemii kwantowej dla studentów chemii Uniwersytetu Wrocławskiego.

Swoje zainteresowania muzyczne, szczególnie muzyką chóralną, kontynuował w czasie studiów i po studiach, śpiewając w chórach prowadzonych przez Edmunda Kajdasza – chórze męskim „Cantilena”, chórze akademickim Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie poznał swoją przyszłą żonę, Halinę Golaszewską, absolwentkę Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej Uniwersytetu Wrocławskiego. Ich zauroczenie muzyką i sobą zostało uwieńczone ślubem w czerwcu 1975 r. Z tego związku przyszło na świat dwóch synów: Mikołaj Kazimierz (ur. 1981 r.) i Kajetan Michał (ur. 1987 r.). Muzyczne upodobania Izydor kontynuował później w Kameralnym Chórze Politechniki Wrocławskiej „Wrocławscy Madrygaliści” pod batutą Mieczysława Matuszczaka.

W latach 1973-1975 uczestniczył we Wrocławiu w dwóch specjalistycznych Kursach Zastosowań Matematyki zorganizowanych przez Instytut Matematyczny PAN, poświęconych programowaniu. Zdobytą tam wiedzę w zakresie języków ALGOL 60 oraz FORTRAN stosował w swojej pracy naukowej nad udoskonalaniem metod obliczeniowych w chemii kwantowej.
W 1974 r. został członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Podążając za swoimi zainteresowaniami przedmiotami ścisłymi, Izydor Statkiewicz rozpoczął w 1974 r. studia matematyczne na Wydziale Matematyki Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego, które ukończył w lutym 1980 r., w zakresie Matematycznych Metod Techniki. Pracę magisterską pt.: „Funkcja maxflow karz, wyznaczająca maksymalne przepływy w sieciach, wg algorytmu Karzanowa”, napisał pod kierunkiem prof. Macieja Sysły, uzyskując stopień magistra matematyki.

W październiku 1975 r. został zatrudniony w Instytucie Matematyki Politechniki Wrocławskiej na stanowisku asystenta naukowo-dydaktycznego, gdzie pracował do 30 września 1979 r. Z powodów zdrowotnych, w październiku 1979 r., został przeniesiony do Biblioteki Głównej i OINT Politechniki Wrocławskiej na stanowisko programisty w Oddziale Automatyzacji Przetwarzania Informacji Naukowej (APIN). W październiku 1980 r. awansował na stanowisko projektanta systemów informatycznych. Do Jego zadań należało, m.in.: projektowanie wybranych elementów zautomatyzowanych systemów biblioteczno-informacyjnych, planowanie i kontrolowanie prac wykonywanych przez programistów przydzielonych do realizacji zadań, prowadzenie szkoleń w zakresie prac realizowanych w Oddziale APIN, reprezentowanie Oddziału podczas wizyt i wycieczek itp.

W 1985 r. zdał egzamin państwowy z języka rosyjskiego przez komisją Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Przez 35 lat pracy w Oddziale APIN współtworzył i udoskonalał komputerowe systemy biblioteczne. Był autorem wielu nowatorskich rozwiązań w zakresie projektowania systemów informacyjno-wyszukiwawczych, z powodzeniem zastosowanych w Bibliotece Politechniki Wrocławskiej, jak np. bazy dorobku naukowego DONA, modułów do obsługi systemu komputerowego. Dzięki Jego zaangażowaniu katalog Biblioteki, już w 1996 r. został udostępniony w Internecie. Współpracował z Biblioteką Kongresu Stanów Zjednoczonych w zakresie uzupełniania księgozbioru PWr. Był autorem 51 prac na temat automatyzacji procesów bibliotecznych, w tym pięciu publikacji naukowych (dwóch rozdziałów w książkach i trzech referatów konferencyjnych) oraz 46 raportów – sprawozdań z badań.

Konsultował i recenzował liczne publikacje autorstwa pracowników Biblioteki. Był popularyzatorem Internetu i współredaktorem strony WWW Biblioteki, jednej z pierwszych w kraju. Będąc z zamiłowania dydaktykiem, przez wiele lat współorganizował i wykładał na kursach oraz szkoleniach poświęconych wdrażaniu i wykorzystaniu systemów komputerowych i Internetu w działalności Biblioteki oraz elektronicznym źródłom informacji.

Izydor Statkiewicz był wysoko ceniony za szeroką wiedzę oraz duże zaangażowanie i fachowość podczas realizacji zadań. Miłośnik swojej pracy, otwarty na wszelkie nowe wyzwania, zawsze chętnie służący radą i wiedzą. Był niezwykle skromnym i pogodnym człowiekiem, niezłomnym w kroczeniu drogą uczciwości w życiu zawodowym i prywatnym. Przez 30 lat dzielnie walczył ze swoją chorobą, która postępowała i powodowała rosnącą niepełnosprawność. Nigdy psychicznie się nie poddał. Swoim doświadczeniem i radą wspierał ludzi z podobnymi problemami. Był życzliwym słuchaczem i doradcą w wielu sprawach, nie tylko zawodowych, a także autorytetem dla całej społeczności Biblioteki podziwianym za wszechstronne zainteresowania muzyką, literaturą, nauką i kulturą.

Z pochodzenia był Ormianinem ze strony ojca (prawnuk imigrantów z Armenii). Czynnie uczestniczył w życiu „diaspory ormiańskiej” w Polsce. Był od zawsze związany z wrocławskim środowiskiem Polskich Ormian. Jako wieloletni członek Ormiańskiego Towarzystwa Kulturalnego działał także w Warszawie i Krakowie. Zawsze dzielił się informacjami na temat ciekawych wydarzeń kulturalnych i książek, dotyczących życia i historii Ormian. Pomimo dużych ograniczeń w poruszaniu się spowodowanych chorobą, był jedną z najaktywniejszych osób w środowisku ormiańskim.

Od początku związany z Niezależnym Samorządnym Związkiem Zawodowym „Solidarność”. W czasie stanu wojennego brał udział w działaniach skierowanych przeciwko władzom PRL, ukrywając w swoim domu działaczy „Solidarności” i „Solidarności Walczącej”, m.in. Kornela Morawieckiego.

Został odznaczony Złotym Medalem za Długoletnią Służbę, Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej, medalem NIEZŁOMNI i medalem SOLIDARNOŚCI. Był wielokrotnie nagradzany za osiągnięcia zawodowe nagrodą JM Rektora PWr i Dyrektora Biblioteki.

W lutym 2015 r. przeszedł na emeryturę.

W Izydorze, straciliśmy Serdecznego Kolegę i Przyjaciela, pełnego humoru, zrozumienia, wrażliwości, mądrości i niespotykanej życzliwości dla wszystkich.

Zmarł 28 września 2019 r. w wieku 71 lat. Został pochowany 5 października 2019 r. na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.

Po śmierci Izydora najbliżsi współpracownicy w uznaniu jego zasług zainicjowali sprawę nadania jednej z sal wykładowych w Bibliotece (bud. D21) imienia Izydora Statkiewicza. Wniosek poparło wielu pracowników Politechniki Wrocławskiej, w tym zatrudnionych w Centrum Wiedzy i Informacji Naukowo-Technicznej i członków „Solidarności”, którzy znali Izydora z jego działalności na rzecz walki o wolną Polskę.